W starożytnej Grecji akropolem nazywano osiedle, miasto lub jego część znajdującą się na wysokim wzgórzu, także cytadelę z pałacami i świątyniami /akropolis=górne miasto/. Pierwotnie akropole pełniły funkcje mieszkalne, w późniejszych wiekach ta funkcja zanikła i akropole służyły celom publicznym, reprezentacyjnym, obronnym, a także potrzebom kultu religijnego.
Najsłynniejszym akropolem jest Akropol ateński, ale w innych miastach greckich takie budowle również występują.
Akropol ateński to wapienne wzgórze o wysokości względnej ok. 90 metrów, pierwotnie ufortyfikowane, w późniejszym okresie, po zbudowaniu świątyń miejsce kultu religijnego.
Najważniejsza budowla to Partenon - świątynia zbudowana w V wieku p.n.e. na cześć bogini Ateny, patronki miasta. Inne budowle też są poświęcone bogom i bohaterom.
Od V wieku Partenon był sukcesywnie niszczony, usuwano niektóre rzeźby i przez jakiś czas pełnił funkcje kościoła katolickiego oraz meczetu. W XIX wieku większość pozostałych jeszcze rzeźb została wywieziona do Anglii i sprzedana rządowi brytyjskiemu, który umieścił je w British Museum. Niektóre rzeźby trafiły do Luwru i do Kopenhagi. Dzisiaj te historyczne pamiątki stanowią 'kość niezgody' między Grecją, a tymi państwami.
